Orhan Veli’ni “\u0130stanbul’u dinliyorum g\u00f6zlerim kapal\u0131” dizelerindeki gibi, bu kez ben Diyarbak\u0131r “k\u00fc\u00e7e”lerinde, “sokak”lar\u0131nda geziyordum. Siyah sa\u00e7l\u0131, “kara h\u00fcb\u00fcr” gibi simsiyah g\u00f6zl\u00fc, on be\u015f ya\u015f\u0131nda terk etti\u011fim \u00e7ocuklu\u011fumu ararken, onu, \u015fimdi bu k\u00fc\u00e7elerde ak sa\u00e7l\u0131 bir “okey!” olarak bulunuyordum… Ac\u0131, evet, “isot” tabir edilen en ac\u0131 biber gibi ac\u0131yd\u0131 ger\u00e7ek… Bu kez sokaklar\u0131m\u0131zda ne “g\u00e2vur”dum, ne “ha\u00e7o!” Ne de K\u00fcrtlerin deyimiyle “f\u0131ll\u00e2!” Ah! Ke\u015fke! Yine buralarda, bu diyarlarda, bu sokaklarda, bu “\u00f6rtme” altlar\u0131nda, bu “zabok”larda, bu “beden kullik”lerinde, Demirciler \u00c7ar\u015f\u0131s\u0131’nda, Yemenci’lerde, Yo\u011furt Pazar\u0131’nda, Mardin Kap\u0131s\u0131’nda, “Fiskaya”s\u0131nda hep eskisi gibi bir “g\u00e2vur par\u00e7as\u0131” olabilseydim… Zaman… O ac\u0131mas\u0131z “zaman”\u0131n elime tutu\u015fturdu\u011fu minik teybimle sokaklar\u0131m\u0131z\u0131 gezerken, \u00fc\u00e7 ya\u015f\u0131ndan belki de on \u00fc\u00e7 ya\u015f\u0131na kadar, k\u0131zl\u0131 erkekli K\u00fcrt \u00e7ocuklar\u0131n\u0131n \u00e7emberine s\u0131k\u0131\u015fm\u0131\u015f, kafile halinde y\u00fcr\u00fcyorduk. Onlar\u0131n, ad\u0131m ba\u015f\u0131, “Okey good!”, “Good okey!”, “Mani!”, “Mark!”, “Dolar!” s\u00f6zc\u00fckleriyle kimi zaman g\u00fclerek, kimi zaman burunlar\u0131n\u0131 \u00e7ekerek bana seslenmeleri, “isot”dan da \u00f6te, tuhaf bir buruklu\u011fu d\u00f6n\u00fc\u015f\u00fcyordu y\u00fcre\u011fimde.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"