Koca gar binas\u0131n\u0131n içindeki sabah yo\u011funlu\u011fu bir süre sonra Nebiye’yi yutarken Simitçi Hacer, uzun uzun bakt\u0131 Nebiye’nin arkas\u0131ndan. Sanki bir \u015fey söyleyecekmi\u015f de söyleyememi\u015f gibi. “Neyse dönünce söylerim,” gibi ba\u015f\u0131n\u0131 sallad\u0131. Sonra, “Hiç dönmeyecek ki,” dercesine gözleri gar\u0131n sabah \u0131\u015f\u0131klar\u0131na tak\u0131ld\u0131 kald\u0131. Çok de\u011fil ama…<\/p>\n
“Ver bakal\u0131m abla \u015furadan bize iki simit,” diyen yorgun ve co\u015fkulu yolcu çiftin gencecik sesine kadar. Genç kad\u0131n\u0131n ad\u0131n\u0131n Serin oldu\u011funu duydu duymas\u0131na ama bu ad, nedense Hacer’e o anda hiçbir \u015fey ifade etmedi. Konu\u015fmalar\u0131 da… “O kadar çok arad\u0131m ki, ne oldu acaba…” diye gara kar\u0131\u015fan cümleyi ise duymamas\u0131 mümkün de\u011fildi. Ancak o s\u0131rada gar\u0131 ç\u0131nlatan bir polis sireni her \u015feyi sise bulad\u0131. Görüntü bu\u011fuland\u0131, sesler tozland\u0131.<\/p>\n
Nebiye, temizlik tak\u0131nt\u0131s\u0131 olan bir edebiyat ö\u011fretmeni. Her yerde toz görüyor, sildikçe ço\u011fal\u0131yor toz, pe\u015fini b\u0131rakm\u0131yor. Tozdan kaçarken tozla kaplan\u0131yor Nebiye.<\/p>\n
Müge \u0130plikçi Sil Ba\u015ftan’da silinip yeniden yaz\u0131lan kaderlerin diyar\u0131ndan bir kesit sunuyor bize. O kaderlerde hepimize ait bir ses ve o sese dair sözcükler var. O sese yaz\u0131lm\u0131\u015f fallar\u0131n bile zaman zaman zaman çaresiz kald\u0131\u011f\u0131 bir gerçekli\u011fe sars\u0131c\u0131 diliyle kat\u0131l\u0131yor \u0130plikçi.<\/p>\n
Hüzünlü bir hikaye… bir o kadar da muzip.<\/p>\n
<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"