Bençağının Sonu

Şiirden güneş yapmaya çalıştığımda, dişlileri oynuyor bir makinanın. Her devrin bir ölümü var,Eluard’ı açıyorum öyle, Nigâr Hanım’ı açsam öyle, Müldür’ü açsam öyle. Herkesin güneş yapmak için ne kullanmadığını merak ediyorum. Vidalarla, aksamlarla, devrelerle uğraşıyorum. Bir insanbile yapabiliyorum kendimden, bir şiir güneşi yapamıyorum. Bu kadar çok iddialı konuşmayeterdi herkese diyorum. Dur. Baykuş gibi. İçine dönen gözlerle. Sokaklarda birer kaldırım taşıolmalarını izle insanların. Birer kaygan ekran olmalarını... Açılışını bekliyorum, duruşumu kaybediyorum, sıradanlaşıyorum, buna bazı BENÇAĞININ SONU kaynaklar gerçekliğin yitimi de diyordur kesin.