Yüzyıllık Soykırım

Dağ yamacı boyunca dikkatle ilerliyoruz. Evler görünmeye başladı. Rüzgârla sallanan çalıların gölgesi toprağa düşüyor. Uzaktan üç ışık seçiliyor. Karanlıktaki evlerden Arap müziği duyulmakta. Dörder kişilik üç gruba ayrılıyoruz. Gruplardan ikisi güneyimizdeki büyük göçmen kampına yöneliyor. Diğer grup Gazze vadisinde yalnız başına duran bir eve doğru yürüyor. ... Sessizlik birazdan kurşun sesleri, patlamalar ve şimdi huzur içinde uyuyanların çığlıklarıyla bozulacak. Aceleyle evlerden birine giriyoruz. (Arapça “Kim var orada?”) Sesin geldiği tarafa dönüyoruz. Korku içinde titreyen iki Arap, duvara yapışmış duruyor. Kaçmayı deniyorlar. Ateş açıyorum. Adamlardan biri yere düşüyor, diğeri koşmaya devam ediyor. Artık harekete geçmeliyiz, kaybedecek vaktimiz yok. Araplar karmakarışık hâlde koşuşurken, ev ev işimizi hâllediyoruz. Makineli silahların sesi korkunç çığlıklara karışıyor. Göçmen kampının ana caddesine varıyoruz. Diğer grup karşı yönden kaçan Araplara saldırıyor. El bombalarının gürültüsü yükseliyor. ... Yarın gazeteler şöyle yazacak: ‘Gazze yakınlarındaki El Burc göçmen kampı saldırıya uğradı. Kamp, İsrail topraklarına sızanlara barınak hizmeti görüyordu. Yirmi kişi öldü, yirmiden fazlası da yaralı.’Meir Har-Tzion, Günlük (1969)Meir Har-Tzion konusunda şunları söylemek isterim. Ne yazık ki artık, bu ülkede onun kadar sadık ve vatansever: İsrail ordusunun savaş gücünü arttırmak için çabalayan onun çapında insanlar mevcut değil.Ariel Şaron (1977-1981 Tarım Bakanı), Davar (14 Eylül 1979)