Sessizliğin Armonisi

Şehrin vitesi boşa alınmış o son dakika vızıltısı,gecenin siyah kumaşına çarptığında,işte o an başlar.Ne bir davul, ne bir yaylı.Bir perdenin usulca çekilmesi,dış dünyayı yutan yumuşak bir kadife.Ve kulaklarımın içinde:Hiçliğin ritmik vuruşu.Kırık bir bardağın en eski sesi,bir kar tanesinin düşerken çıkardığı *'tısss'*ı,bir annenin rüyasında gülümseyişinin titreşi-mi.Hepsi, tek bir notanın binlerce yankısı.Dilin kemiği kırılır, kelimeler çekilir,sadece anlam kalır.Boşluk;korkulan o kuyu değil,nefes alan bir enstrümanmış.Sessizlik,uğultuyu kesen bir bıçak değil,farklı frekanslarda titreşentüm unutulmuş seslerinbir araya gelişininen kusursuz uyumu.Dinle:Şimdi seninle konuşanne zihnin, ne de dilin.Sadece,orada olduğunu unuttuğuno eski, bilge,sakin ses.