Dünyanın Acemisi

bağı bozduk tamerkuşların payını dalda bıraktıkşaraba yatıracağız üzümlerinibir gün belki hayattan diye diye dolanıyorum asmalar arasındadalgın gökyüzü savruk kelimeler yorgun bir kalem ve zil zurna sarhoş sığırcık kuşları hiç kimse dönmüyor gittiği yerdenkadehte akşam ufukta kızıl bir günbatımı eski bir öyküye vuruyor kayalıklardaher yudumda biraz daha uzaklaşıyor dünya her yürek kendi ateşiyle yanıyor ölüm uzun sessizlik