Umuda Direnen Aşk

"Diren, Umut gittiğinde sadece bir insanı kaybetmediğini biliyordu. Onunla kurduğu geleceği, birlikte yaşlanma ihtimalini, basit ama mutlu anların hayalini de kaybetmişti. Umut belki yoluna devam edebilirdi; ama Diren zamanın içinde donup kalmıştı. Günler ilerliyor, takvim değişiyor ama onun içindeki saat hep aynı yerde duruyordu. En zor olan da buydu. Umut’un yokluğuna alışmaya çalışırken, bu yokluğun Diren’e neler yaptığını kimse görmüyordu. Geceleri nefes alamayacak gibi uyanmasını, sabahları yataktan kalkmanın bile ağır bir yük olmasını, “geçer” denilen cümlelerin nasıl daha derin yaralar açtığını kimse fark etmiyordu. Bazı vedalar yüksek sesle yapılmazdı. Kapılar çarpılmaz, kelimeler savrulmazdı. Bazı vedalar sessiz olurdu. Ve insanın içini asıl parçalayan da bu sessizlikti. Çünkü sevdiğin biri gittiğinde yalnızca onu özlemezsin; aynı zamanda kendine sormaktan vazgeçemediğin bir soruyla yaşamaya başlarsın:Ben nerede yanlış yaptım?Oysa bazen hiçbir yanlış yoktur.Bazen sadece biri gitmiştir.Ve kalan, kalbinin taşıyamayacağı kadar ağır bir yükle yaşamayı öğrenmek zorunda kalmıştır."