Gizemli Köşkün Altın Anahtarı

Gi­zem­li köşk, ka­ran­lık­lar ar­dı­na sak­lan­mış­tı. Kör pen­ce­re­le­rin­den ışık dahi sız­mı­yor­du dı­şa­rı­ya. Paslı bir kilit vardı bahçe ka­pı­sın­da. Rüz­gâr, bahçe ka­pı­sın­dan içeri sızıp bir vı­yıl­tı­ya dö­nüş­tü­ğün­de ona siyah bir ke­di­nin acı çığ­lı­ğı eşlik edi­yor­du. Onun bu­lun­du­ğu so­kak­tan geç­mek ya da dönüp oraya bak­mak, ce­sa­ret is­ti­yor­du çünkü onun kadar es­ra­ren­giz bir adam bek­li­yor­du gi­zem­li köş­kün önün­de. Kam­bur, cılız, kor­kunç, kır­çıl sa­kal­lı ve ür­kü­tü­cü bir adam…