Osman boyuna gökyüzüne bakıyor… Bir parça bulut… Bazan bir ak bulut gölgesi, üstlerinde bir an kalıp geçiyor… Gözler bulut gölgesinin arkasında… Gün tepede… Ekin sapları çatırdıyor. Yarılmış, kızgın toprak, Osmanın ayaklarının altında… Osmanı habire hoplatıyor. Canını dişine takmış Osman. Alttan yanıyor, tepeden yanıyor. Ciğerine kızgın bir demiri sokuyorlar gibi… Sıcak… Dünya kamaş kamaş… Göz açıp on metre ileriye bakılmıyor. Zeynep deste yüklerken Osmana dönüp baktı. Baktı ki Osmanın bacakları zangır zangır titriyor. “Osman,” dedi. “Osman… Osmanım, böyle yaya gidip gelme. Seni atın üstüne bindireyim.”