Gürgen Ağacı çok gergindi o gün.

Tek istediği sessizlikti.

Ne çok gürültü vardı ormanda!

Hem neden hiçbir canlı,

Umursamıyordu Gürgen Ağacı’nın mutsuzluğunu?

Kayboldu güneş,

Geldi yerine gri bulutlar.

Ardından da “gümmm!” diye bir ses.

Sessizlik isterken Gürgen Ağacı,

Şimdi nerden de çıkmıştı,

Bu gök gürültüsü?

Günlerce sürecek yağmur,

Başladı yağmaya.

Dağıldı çil yavrusu gibi,

Ormandaki hayvanlar yuvalarına.

Ormanda artık tek bir ses vardı.

Kavuşmuştu istediği sessizliğe Gürgen Ağacı.

Kavuşmuştu da istediği sessizliğe.

Mutlu muydu acaba?