“Bana, Şeytan’ın avukatı olduğumu söylerler.
” Ahu, insanlara geçmişten kırgınlığı olan bir Marsili hastasıydı.
Acıya duyarsız, çirkin bir bedene sahip oluşu insanlar tarafından hep dışlanmasına ve nefrete boğulmasına yol açardı.
Hiçbir zaman kendini sevemedi, boğuk sesine ve aynadaki yansımasına düşman kesildi.
Çocukluğundan beri süregelen bu iç savaşı fark eden babası ise kendisini koruması adına dövüş sanatlarını ve ok atmayı öğretti.
Her geçen günde, geçmişe duyduğu o nefreti içinde söndürdüğünü sanarken aslında farkında olmadan ateşini harlıyordu.
Babasının beklenmedik ölümünden sonra başka bir adamla evlenen annesi ise her gece yeni eşi ile kavga ederdi.
Tüm bu acı günlerin bitmesini umduğu gün ise her şeyin sonu olmuştu.
Bir okul çıkışı, en yakın arkadaşı Lamia ile eve dönecekleri sırada yüzlerine yabancı olduğu dört erkek tarafından köşeye sıkıştırıldılar.
Arkadaşının gözleri önünde dövülerek öldürülmesine şahit olan Ahu için artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Zira kana susamış şeytanları kendi kanlarında boğmak adına o gece ant içmişti.
Acıya duyarsız bir katil, intikam almak adına ne kadar ileri gidebilir?