Biraz düşünelim: Ne yapıyoruz, ne yapmamız lazım? Mesela bu sefihlerden bir kız kardeşime veya kızıma yanaşmış. Ben onun ne mal olduğunu bildiğim için bir tarafa çekerek: ” Arkadaş, diyorum, ben senin ne çapkın bir adam olduğunu, gecelerini kimlerle beraber geçirdiğini bilirim. O halde burada işin yok demektir. Burada bulunan kızlar hep namusludurlar.” İşte ona söylenecek söz bundan ibarettir. Halbuki biz bilakis ne yapıyoruz? Bunlardan biri çıkıp kız kardeşimin veya kızımın belini sararak onunla dans edecek olursa keyfimizden kıs kıs gülüyoruz, çünkü delikanlı zengindir, kaçırılacak av değildir. Olabilir ya, belki benim kızımı da alıp şereflendirmek tenezülünde bulunur. Hatta on da alıp şereflendirmek tenezzülünde bulunur. Hatta on da berbat bir hastalığın az çok izleri kalmış ise bile zararı yok! Bugün artık o hastalıkları iyi ediyorlar! Yüksek ailelerden ne kadarını bilirim ki kızlarını böyle hastalığı olan sefihlere vermilerdir. Oh, ne iğrenç ! Fakat elbet bir gün gelecek ki bütün bu alçaklıklar ve bütün bu yalanların maskesi düşecektir.