Eşiktekiler

Eşiktekiler, “yırtıcı” bir aşkın anlatıldığı Betty Blue’nun devamı olarak da okunabilecek bir roman. Aşkın kanatlarında uçtuktan sonra baş aşağı yuvarlanmanın fotoğrafı… Anlamsızlığın, sıkıntının, üzüntünün, sersemlemenin, kahretmenin, saçmalamanın tezahürü… Philippe Djlan Eşiktekiler’de kitabı yüzbinlerce basıma ulaşan, medyanın peşinden koştuğu, beğenilmenin karşı konulmaz cazibesini yaşayan, yani klasik “başarı” ölçülerine göre mutlu ve neşeli olması gereken bir yazarı anlatıyor. Ama yazar aynı zamanda ömrünün kırk yılını kariyer, ev, araba, banka hesabı, evlilik için harcamayı reddeden, vitrinlerin önünde kendi mezarını kazanlardan nefret eden biridir ve hayat karşısında bocalamaktadır… Yeteneğini yitirmiş bir kalple yaşadığı bocalamalar, dönüşü olmayan yolculuklarda, çoğaltılamayan hayatlarda, tereddütlü kadınlarda, sanatçı ortamlarında sürdürülen sahte ilişkilerde, sevgi ve arkadaşlığı özleyen insanlık hallerinde patinaj yapmaya başlar… Peki, hayatlarını “gülünç bir kaos” olarak yaşayanların sohbetlerinde nelerden söz edilir?: “Seninle ben kaybedeceğimizi bilerek oyuna katıldık”, “Bukowski, Brautigan ve Kerouac bir süpermarketi dize getirememişti” ya da “Bir reklam filmi izlemek, her türlü umudu yitirmek ve boşluğun seyrine dalmak demektir…” Yeraltının eşiğinde yaşayanların romanı…