Kamelya

Ben Gözde. Babasının ilk göz ağrı, annesinin gizli âhı. Gözde… Yaşadığım felaketlerden sonra kimseye fikrini sormadan kendi bildiğimi okudum. Tayinimi isteyip ülkenin en batısından en doğusuna doktor olarak atandım. Yaşadıklarım herkesin önünde yaşandı ama bu konuda kimse destekçim olmadı. Yalnız bırakıldım ya da öyle sandım. Çünkü bilmediklerim, gün geçtikçe ardı sıra önüme serildi. Geldiğim yerde yaşadığım felaketler meğer bu filmin sadece ön gösterimiymiş. Bu sırada yanımda istemsizce tek bir kişi oldu. Sabah uyanır uyanmaz yüzünü gördüğüm ilk kişi. Bundan asla hoşnutolmadığımı düşünürdüm oysaki. Komutan Gündoğdu. Bilmediğim bir yerde yüzüne aşinâ olduğum tek kişi oydu. Oysa onu da tanımıyordum ki. Tanımadığım bir insana güvenimin tek sebebi Türk askeri olduğundandır diye düşündüm. Değilmiş, kader örermiş ağlarını önceden. Biz tesadüf eseri bir kaza ile tanıştık ama bizim kaderimiz çoktan birbirine yazılmış. Kader, gerçekten örmüş ağlarını… Depresyon aşamasında, yalnız bir kadındım. Evimin kapısının önünde varlığıma dair bir iz dahî yoktu. O tuttu elimden. Çekti beni o kuyunun en dibinden. Yusuf’un kardeşleri gibi terk etmedi beni oracıkta. Dik başlılığıma, kötü bakışlarıma aldırmadı. Tuttuğu elimi de bir daha bırakmadı. Çoktan oluvermiştim komutanın gözdesi… “UNUTMA, KADERİM SENİN ELİNDE.”