Çağımızın kara vebası nüksetti ciğerlerime  hallice bitap düşüren. Geçiştirmeler, koşuşturmalar ve diğer hepsi… Bunlar yüzünden mi gerçekten bütün bu samimiyetsizce yaşam?  Sanırım bu hayatımın tek keşkesi; “keşke fikrimizin en saf en temiz yanlarını besleme gücünü yakalayabilseydik hepimiz.” İşte tam da o zaman içimizin en saf gevherine ulaşırdık her birimiz kendince.
Hepimiz o kayıp gevherimizin peşinde olalım. Yürek o beş harfe ancak böyle sığar.
Bilmezsin ki sen o sırtının ağrısı kalbindendir.